Mijnheer Petermeijer

Ruim dertig jaar was hij als rector het gezicht van ’t Rijks en legde hij het fundament van een goed geregelde school waar leerlingen graag vertoeven. Ronduit ‘legendarisch’ was zijn geheugen en de wijze waar op hij de leerlingen bij naam aansprak. Elk kind voelde zich door hem gekend en gezien, ondanks de omvang van de school. ‘Mijnheer Petermeijer’ was een man van statuur, iemand voor wie je respect en ontzag had.

Als rector legde hij de basis voor een goede balans tussen inspanning en ontspanning. De school was er om te leren en iets te bereiken. Tegelijkertijd was er ruimte voor ontspanning en plezier. Denk daarbij aan de schoolfeesten en de grote avonden.

Voor ons was hij tot op de dag van vandaag een rots in de branding. Je kon altijd op hem terugvallen ook al was hij al jaren met pensioen. Hoe fijn was het dan ook dat hij zonder aarzelen weer aan de poort stond bij de reünie om zijn oud-leerlingen te ontvangen. En: Ja. Hij kende ze nog bij naam.

We zullen mijnheer Petermeijer enorm gaan missen. We hopen dat Joke, zijn vrouw, en zijn kinderen en kleinkinderen kracht kunnen putten uit de wijze waarop hij het leven geleefd heeft en probeerde een voorbeeld te zijn voor anderen.